Kaza gibi bir aşk...
İstediğimi elde etmek için ne kadar ileri gidebileceğimi sordum kendime. Ne kadar ileri gitmiştim ki şu ana kadar? Bunca yolda gide gide vardığım tek yer, yaraladığım zavallı kalbimdi. Bazen kendimi bir akrebe benzetiyorum. Bu özellikle de tüm yolculukların sonunda, yoluma dâhil olmaya çalışan ve benim için anlamları günlük olan diğer yolcuları kendi yollarına uğurladığım anlarda hissettiğim bir duygu. Dön, dolaş, yaralan, yan, kıvran, kalbinle birlikte tüm uzuvların sızlasın, beş duyunun tümünü birden hissedemez hale gel ama sonunda öldürdüğün sen, son verdiğin hayat senin hayatın olsun... Daha ne olsun?
Çok fazla sevmek, çok fazla şey istemek, her şey ne zaman kaldıramayacağım bir hale dönüştü? İstediğim bu değildi oysa... Neden şimdi yoksun? Sensiz nefes almak istediğime emin değilim artık ben. Bunun bir yolu olmalı ama bu bir yolculuk daha olmamalı. Gücüm yok, tükendim, geberdim aşkından. Herkese ve her şeye verdiğimiz o şansı neden bize veremedik? Neydi ki bu kadar büyük ve anlatılamaz sevgi ile bu kadar büyük ve açıklanamaz nefreti aynı anda büyütebilmenin sırrı? Bunun psikolojide ve tıpta bir adı olmalı ve ben bunun adını öğrenmeye hazır değilim. Evet, hastayım, tek hastalığım aşk, tek aşkım hala sensin.
Ayak tırnaklarımdan saç diplerime kadar her yanım acıyor. Parçalayıp yok etmeyi istediğim rahmim, sana tutsak verdiğim kalbim, göğüs uçlarım, lanet olası anıları, acıları, aşkı barındıran dövmelerim, her bir yerim ayrı ayrı sızlıyor. Ağrıların şiddeti arttıkça yıllardır sessiz duran çığlıklar bir sezen Aksu parçasında daha ses buluyor ve haykırıyor... "...bana ayrılığı sordular; dedim afet, yangın dedim kar, dedim adet aşkı vururlar..." Seninle beraber dinlediğimiz ilk şarkıydı bu; bir Temmuz sıcağında, İzmir'ime yakın o eşsiz tatil beldesinde; bak ne çok tanrısal işaret varmış mazide ayrı durun, sizi de vururlar diye haykıran ama biz inat edip aşk'ı mı seçmişiz? Ya da görememiş miyiz aşktan bu işaretleri? Yaşam gerçekten bir araya getirmek istemedi bizi. Aşkı vurdular mı sence?
Birtakım şeylerin saflığını ve temizliğini elinde olmayan, kontrol edemeyeceğin sebeplerden dolayı yitirdiğinde doğru yolda da olsan, en büyük aşkı o yolda da bulsan yanlış yol tabelaları koyuyor yoluna hayat. Bu da hayatın intikamıdır işte sizden. "Ne böyle olmamalıydı?"nın arka sokakları, ne ama nedenli cümlelerin artması bu intikamın elini yüreğinizin tam orta yerine sokup, parçalayarak çıkardığı kalbinizin boş kalan o alanınsa durmadan kanayan sızıyı dindirmiyor, en ufak bir faydası bile olmuyor. Teselli yok!
Kenarda, köşede bırakılmış, kısır edilerek harcanmış bir kadın ruhu bir yanda; diğer yanda bu kadının sahip olduğu, her şeyden bir haber sağlıksız bir hayata farkında olmadan dâhil edilmiş ve bu hayatın tam ortasında olmakla cezalandırılmış günahsız ufacık yürekler varken. Ne bekleyebilirsin ki? Sen en fazla kısıtlı zaman dilimlerinde mutlu olmakla ödüllendirilirsin. Bu ödülse, ceza nedir peki?
Tamamen kaza gibi bir aşktı bu, kaza gibi bir ilişkiydi. Suçlu olmadığı için mi ya da biz suçluysak kendimizi daha iyi hissedelim diye mi kaza bilemiyorum. Şu anda bu çıkmazların içinde dolaşıyorum. Hala aynı adamı özleyerek, bitiremeyerek, onunla kanayarak, özleyerek, ondan bahsederken hala gülmeyi başararak yürümeye devam ediyorum. Beni bir kez daha bir yola sürüklüyor bu hayat istemeden de olsa. Belki de bu son diyerek avutuyorum kendimi. Dünyayı suçlamaktan vazgeçtiğim anlarda her şeyin daha kolay olduğunu ve daha az acıttığını fark ediyorum. Mutluyum...
|
Sohbet
[Archives]
23-08-2008
Normal
