Üç nokta...
Evdeyim.. Uzun ve yorucu bir aradan sonra tekrar evimdeyim.. Hoş geldim...
Oysa sadece eve dönmüş olmaktan hoşnutum. Yoksa ne geçirdiğim saatler ne de birlikte olduğum insanlar zevk vermedi bana.. Bu şehirde yürümekle herhangi bir banliyönün siren sesli, sidik kokulu, boş, virane ve katil dar sokaklarında yürümek arasında bir fark yok benim için.. Her gün kurulmuş bir saat gibi aynı yolu izlemekten, aynı duraklara uğramaktan sıkıldım. Dünü yarında yaşayacağımı bilmek boğuyor beni.. Oysa değişkenliğinden sıyrılmasını beklediğim onca şey yanıbaşımda dururken ben; isyanımı, çığlığımı yüreğime savuruyorum..
Evdeyim, balkonda mor menekşelerim.. Bir de endamını kıskandığım devetabanım. Hepimizin suya ihtiyacı var. Kavrulmuşum ve için için süregeliyor yangım yıllardır.. Susuzluğa ne kadar dayanır devetabanım? Yoksa o da benim gibi küllenir mi çabucak?
Ben öldükten sonra kaç gün bekleyeceğim devetabanı mı?..
Evdeyim ve taş duvarlar sıcaklığını taşıyor öğlenin.. Biraz havaya ihtiyacım var, biraz suya.. Bu duvarlar bomboş geliyor artık gözüme.. Evin hiçbir yerinde fotoğraflar yok artık. Geri gelmeyeceğini bildiğin bir geçmişi resimlerle çağırmak niye anlayamıyorum artık..
Ya da asla unutamayacağımız insanların resimlerini sağa sola serpiştirip sanki onlara bakıpta hatırlıyormuşuz havasını yaratmaya çalıştığımız bu sahtekarlık duygusu neden?!
Resimler albümlerde, albümler başucu komidinin alt çekmecesinde durmalı oysa.. Harç lekeli soğuk taş duvarlar boş kalmalı..
Evdeyim ve eve dönmüş olmak dışında hiçbirşey olmak istemiyorum.
Evdeyim ve biraz suya, biraz havaya ve bir yanımlada sana muhtacım.. Sana muhtacım ve sen evde değilsin..
Muhtaçlığım nafileymiş artık anladım!
Evdeyim ve gelmeyeceğinden eminim.. Artık asla gelmeyeceksin.. Artık asla öpmeyeceksin beni. Oysa kan gibi ihtiyacım var sana. Ellerinin serinliğine ve dudaklarının ıslaklığına muhtacım. Kavruluyorum ve külleniyor alevlerim..
Bu gidişle yansa da bedenim soğuyacak. Oysa gelmeyeceksin artık. Ne uzanacak ellerin ne de teninin kokusu dolduracak burayı.
Evdeyim ve devetabanımla sözleşiyorum. Çok bekletmeyecek beni. Çünkü ikinizden de ayrı kalamam uzun süre. İki canlının katili olamam ben.. Kendimden başka bir hakkım vardı sadece. Yine de bir devetabanını öldüremem ben.
O susuzluğuyla kavrulup yanımıza gelecek..
Evdeyim ve asla gelmeyeceğin odama çekildim.. Üç gün yetecek herşeye..
Dün seni öldürmüştüm.
Bugün kendimi...
Devetabanı yarın izleyecek bizi...
|
Sohbet
[Archives]
22-08-2008
Normal
