......

[vuslat]

İnsan kaybettiği şeyin değerini anlarmış...
Kaybetmeden değer bilmek çok mu zor acaba?
Aslında ne kadar basit değil mi ?
Kaybet ve yokluğunu hisset..
ve ne kadar değerli olduğunu anla...
Neden hep deneme yanılma yoluyla bulmalıyız bu sonucu..
Kaybetmeden değerini vermek çok mu zor acaba ?
Peki ya kaybettiğinizi anladığınızda neler hissediyorsunuz?
Duygularınız içinizde akıp gidiyormu ..
Yoksa yüzünüze bakan acılı olduğunuzu anlıyormu..
Yoksa sizde çevrenize karşı güçlü olmak namına dışarı gülücükler atıp
İçinizde kan mı ağlıyorsunuz..
Peki ya bu sahtekarlık değilmi...hem kendinizi hem çevrenizi kandırmak
değilmi..
Her insanda doğumdan gelen güçsüzlük zaten mevcut.....
Ama haklısınız...
Güçlüler güçsüzleri ezer...
Orman kanunları geçerlidir...
Hele hele işin içine duygular giriyorsa..
Saf duygular beslemek günahtır...güçsüzlüktür.
Ağlarsınız ama gözyaşlarınız kahkaha olarak çıkmak zorundadır..
Bunu başarabilen muhteşem yeşilçamcıları kutlamak gerek galiba..
Bu dünya sahnesinde çok iyi oynuyorlar..
Zamanla bu oyun olmaktan da çıkıyor...
Artık yaşam biçimi oluyor...
Üzdüğünüz acemi üzüntüsünden renk veriyorsa...daha büyük zevk
alıyorsunuz...
Yüzüne karşı kahkahalar atıp
onun kat kat yıkıldığını görünce daha da mutlu oluyorsunuz...
Artık siz güçlüsünüz O güçsüz..
Bravo hep neşeli olun...hep oynayın..sahte mutlu insanlarla dolsun
etrafınız...
Sahte mutluluklar pazarlayın..
Ama ya hep saydam olanlar...
Sanmayın onlar güçsüdür...
Onlar aslında daha güçlüdür...
Ağlarlar,acı çekerler ama dürüstlerdir..
İnsanlarla oynamazlar...sahte dünyanın sahte tiyatrosunda oyunculuk
yapmazlar..
Değer verirler..karşılık beklemezler..
Hergeçen gün o tiyatroya yeni güçlüler katılıyor..
Ama güçlüler...
Bilinki;
Bir saydam mutluluk , binbir suratlı mutluklardan daha güzeldir..
Zaten doğruya saydam mutluluk yakışır...