Üyelik tarihi: Oct 2007
Cinsiyet: 
Teşekkürler: 0
546 Mesajda 890 Kere Teşekkür Aldı
Ruh Halim:
Karizma Puanı: 1165
|
sarı yaprağın aşkı...
Mevsimlerden sonbahardı,ne fırtınalara ne yağmurlara dayanmıştı.Sararmış rengine inat dalındaydı kopmuyordu,kopmamalıydı.Varolmuşluğu yerdeki diğer sarı yapraklara karışıp toprağa dönmek olmamalıydı..
Arada bir güneşin gülümsemesiyle ısınıyordu,kendi yeşermesede umutları yeşeriyordu,kopmadığına göre inanmak onunda hakkıydı..Yer ne en yukardaydı nede aşağıda,ortalarda bir yerdeydi.Kendini gölgeleyecek koruyacak ne başka bir ağaç,nede korunak vardı.Hiç bir şey zalimce esen rüzgarın onu yaralamasına engel değildi,ama o vardı..oradaydı hala..
Yağmur yağmasada süzülen gözyaşlarıyla o kendini ıslatıyordu,içinde özlemleri vardı..Yanlış ağaçta,yanlış mevsimde,yanlış yerdeydi..Ama kendi doğruydu,kendince doğruydu..Yüreği ağacından büyük,sevgisi boyundan uluydu..Ağacın başı rüzgara eğiliyordu ama o hiç birşeye eğilmiyordu,gururluydu,mağrurdu,güçlüydü..Bir gün dalından düşeceksede,savrulmadan düşecekti..
O sabah bir mucize oldu,sararmaya yüz tutan güzelliği,hayata son bağı olan olan incecik yerinden bir el asıldı kopardı onu,avuçlarına aldı küçük sıcak bir öpücük kondurdu üstüne..Isındı,yüreğinin yerini hatırladı birden..
Küçük ama sıcacık bir eve geldi avuçların içinde,su dolu bir bardağa yerleştirildi kökü..Kendine sevgi ve umutla bakan dünyanın engüzel gözlerini gördü..Bu hazan vaktinde yüreğini saran bu sıcaklıkta neydi,neden onun gözlerine baktıkça allak bullak oluyordu,ne oluyordu..
Her sabah o gözleri bekler oldu,ona daha güzel daha yeşil görünebilmek için çırpınıyordu,su onun umut kaynağı olmuştu.Sararan rengi yeşile döner olmuştu,yavaş yavaş kök salıyordu..O eller ona dokundukça ısınıp varoluyprdu,o ellerde sevgi vardı,umut vardı,inanç vardı..Ne kadarda gayretliydi o eller,onu yaşatabilmek için..Bu ne güzel bir sevgiydi..
O sabah yine geldi sevdiği adam,küçük bir çığlık attı..Benim güzelim yeşermiş dedi..Ne kadarda güzel olmuşsun,ne kadarda narin ne kadarda alımlısın,bana alışmak zorundasın çünkü artık benimle yaşayacaksın diye yaprağın kulağına fısıldadı..
Yaprak inanamadı duyduklarına,yüreği sıkıştı,boğazı düğümlendi,yaşlar süzülmeye başladı yeşilinden...Ne kadar mutluydu,duydukları gerçekmiydi,ya bu yüreğindeki aşk neyin nesiydi..Yanındayım dedi,solana kadar,yitene kadar yanındayım..Sen bana can verdin,umut verdin..Yeşillendim,hayat buldum seninle..Solmaktanda korkmuyorum artık,ellerinde can buldum ,yüreğinde sevgi..Sende solmaya hazırım artık..
Havalar ısınmaya yüz tutunca,kökleri bahçenin en güzel yerine yerleştirildi.
O güzel gözler her gün onunlaydı..Her gün sevgiyle ona dokunuyordu elleri..
Aradan hayli zaman geçti,dalından kopmayı bekleyen yaprak,bir sürü yağrağın tutunduğu ağaç oldu..Güçlüydü,gururluydu,mağrurdu..Ama hepsinden önemlisi aşıktı....Toprağa değildi saldığı kökler,kendini seven yüreğeydi..Su ,güneş değildi onu besleye.ona bakan o güzel gözler,ve sevgi dolu ellerdi..
Kimseler bilemedi,faretmedi sarı yağrağın hikayesini..O şimdi doğru yerde,doğru mevsimde,doğru zamandaydı..Kendide doğruydu,aşkıda...
Dalından düşmekten korkan tüm sarı yapraklara ithaf edilir.......
alıntıdır..
__________________
|
Sohbet
[Archives]
21-06-2008
Normal
