Size gelmelerini beklemeyin

[gunesindogusu]

SİZE GELMELERINI BEKLEMEYIN

" Bazen,
Yıldızları süpürürsün ,farkında olmadan.
Güneş kucağındadır ,bilemezsin.
Bir çocuk gözlerine bakar ,arkan dönüktür.
Ciğerinde kuruludur orkestra,duymazsın .
Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun ,anlamazsın.
Uçar gider, koşsan da tutamazsın..."
W.Shakespeare

Hayatın içinde her biten günü geride bırakırken görmediklerimiz ,göremediklerimiz,farkına zamanında varamadığımız ya da fark ettiğimizde çok geç kaldığımızı anladığımız anlar için ancak bu kadar kısa ve öz bir söz olabilirdi sanırım. Günler eskisinden hızlı geride kalmaya başladı.Sanki hayat eskisine göre daha bir hızlı dönmeye başladı.Yoksa dünya artık 24 saatteki açısal hızını 360 dereceden daha fazlaya mı çıkardı?Eskiden çoğu şeyin daha sakin ve yeter seviyede var olmasıyla yaşanan saadetin artık olmadığı söyleniyor.Eskiden parası olmayan bile bu kadar sürünmüyordu belki de ya da çok parası olan huzurlu oluyordu.
Artık bunlar geride mi kaldı?
(Öyle söyleniyor...)

Türkiye'de herkes kendi gerçeğini yansıtır.Çünkü yaşanan hayatlar barındırdığımız nüfus içerisinde kişiselleşmiştir.Herkesin farklı bir tarzı farklı bir anlayışı varken karşımıza çıkan manzaraların da sayısının artması çok normal.Üstelik şarkılarda söylenen gibi de olmuyor.
Yani "Herkes kendi kaderini çizemiyor."

Eğitimi devam eden üniversite öğrencilerinden kaçı kendinden emin ya da şansının yüksekliğinden emin olan kaç kişi var?Çoğu umutsuz.Üstelik gelecek kaygısıyla karamsar olanlarla dolu etrafımız.Karamsar olmamak mümkün mü tartışılır.Ama yine de belki de içinde bulunduğumuz durumu kötüye gider yolda değerlendirsek bile , bir şekilde o kötüye giden yol üstünde kendimizi iyi hissetmenin bir yolu olmalı.Yani illa yüzümüzde bir tebessüm olması için kendimizden kötülerini mi görmemiz gerek.Her sabah "Lanet olsun!"diyerek mi uyanmak gerek.Ne bunları düzeltebilir bilmiyorum.
Etrafımızı saran su kültürümüz.Biliyorum ve görüyorum ki bu su kirlenmeye başladı ve ilişkiler bozuldu ama yine de bir şeyler olmalı.

Acaba önce "önyargı"larımızdan mı kurtulsak.Onlar olduğu sürece objektif olamaz olduk çünkü.Aslında her şeye o kadar da çabuk alışıyoruz ki korkuyorum bu kabullenirlik hayat amacımız olmasın. İstanbul'u sevmek beni mutlu eder.Herkesi mutlu eden küçük anlar vardır.Ama önemli olan o anların farkında olmak değil mi dir?En sevdiğiniz şarkıyı bir anda duyuverseniz,ya da yıllardır görmediğiniz eski bir dostunuz kapıyı çalsa aniden,arabanızda ,servisinizde hiç tanımadığınız birinden bir not gelse size,bedava bir tatil çıksa bir çekilişten....dahası...dahası....Kökünden temizlemez tüm olumsuzlukları ama o an içinde sizi az da olsa mutlu edebilir.Hayat çalışıp,çabalamayı gerektiriyorsa ,çoğu kez de önümüzdeki çukurları önceden fark edip üstünden, iki ayağımızı yere sağlam basabilecek şekilde atlamak zorunda kalsak da yaşamak sizin alışkın olduğunuz negatifliklerin yarattığı kadar da kötü değil bence.Olmamalı da.

Olması gerekeni gerçekleştirmek hayal gibi görünüyor.Ama bu demek değildir ki beterin beteri bizi bekliyor.Madem o kadar umudunuzu yitirmiş gibi bakıyorsunuz pencerelerden bu gün kendiniz için bir şey yapın.
Artık etrafınızda sizi mutlu etmek için uğraşanları görmezden gelmeyin .
Hep de size gelmelerini beklemeyin ,
biraz da siz başkaları için mutluluk kaynağı olun.
Yıllık değil,anlık olsa bile...
------