Güzel Türkçemiz o kadar zengin ki hemen hemen yaşadığımız her olayın ardından “ee atalarımız boşuna dememiş” ile başlayan bir atasözü kondurabiliyoruz. Peki atalarımız bizim yaşadığımız olayları önceden biliyorlar mıydı? Cevabı çok basit. Hayır… Onların yaptığı tek şey yaşadıkları her olayın ardından bize öğüt verici birkaç anı bırakmaktı. Hal böyle olunca ortaya birbiriyle çelişen olayların doğurduğu, birbiriyle çelişen atasözleri çıkmış. İşte size birkaç tane örnek…






İyi insan lafın üstüne gelir. / İti an çomağı hazırla…
Fazla mal göz çıkarmaz. / Azıcık aşım ağrısız başım…
Damlaya damlaya göl olur. / Taşıma suyla değirmen dönmez.
Bir elin nesi var iki elin sesi var. / Nerde çokluk orda …luk.
Eşeğe altın semer vursan, eşek yine eşektir. / Ye kürküm ye…
İki gönül bir olunca samanlık seyran olur. / İki çıplak bir hamama yakışır.
Bülbülün çektiği dili belası… / Bilmemek ayıp değil öğrenmemek (sormamak) ayıp.
Yüzü güzel olanın huyu da güzel olur. / Yüzü güzel olanı değil huyu güzel olanı sev.
Eğri otur doğru konuş… / Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar.
Eski dost düşman olmaz. / Güvenme dostuna saman doldurur postuna..
Düşenin dostu olmaz. / Dost kara günde belli olur.
Gün ola harman ola… / Perşembenin gelişi çarşambadan bellidir.
İyilik yap denize at. / Merhametten maraz doğar.
Harama el uzatılmaz. / Üzümü ye bağını sorma…
Akıl akıldan üstündür. / Aklın yolu birdir.
Zorla güzellik olmaz. / Zora dağlar dayanmaz.
Fazla mal göz çıkarmaz. / Azı karar çoğu zarar.
Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır. / Lafla peynir gemisi yürümez.

__________________