bir yudum aşk...

[vuslat]

(Dem tutmuş çayda,bir yudum aşk!)

“Öksüz sevinin merhametsiz öznesi”

Hep böyle mi biter aşkların sonu?
Her aşk ardında yanık bir el mi bırakır böyle!…
Dokunsan ateş ,sarılsan buhar…
Kızgınlığı can yakar..

Canı yanmış aşıklar hep böyle mi yakar?
Can diye tutulmuş eli…

Asır geçmiş gibi üzerinden,
Kar ,kış yine dört duvar buhar renginde…
Karesi oluşturulmuş bir oyun ,
Adına dostluk dediklerinden..
Bir gecelik yada bir nefeslik bir eğlence
Topu topu dört çay ,dört kahve fincanı birikmiş
Masa üstünde…

Çaydan boşalan her bardak
Göz hapsindeydi içenin.
Yalnızlığını dolduruyordu
Boşalan derinliğine…
Demi daha da artsın diye
Eğik kalırdı gözleri …
Bir süre daha…
Öylece derin ,öylece sessiz ve eğik
Bakışı …
Yüreği gibi…

Bir değil dört bardak boşalmıştı oysa…
Ve dördüde doluyordu biri biri ardına…
Eğik gözlerde pusuya yatmış
Demli yalnızlıklarımızla…

Her aşk böylesine demli mi olur?
Çay bahanesiyle , birleşirken gözler!

Bir yudum çaydan,bin yudum çaya bahane olandan
Çektikçe yanar damak ,tutuşur yürek
Hızla içine düşülmüş aşktan…

Her aşk böyle mi biter ?
Boşalan bardaklarda kalan dudak izi,
Gözlere kazınan balıkçı yaka siyak kazaklı bir silüet.
Gitme vakti diyordu garson,
Buz kesmiş eliyle hesabı yangın ortasına uzatırken..
Isınan bir onun elleriydi
Bardak dudaktan ,göz aşıktan ayrılırken…

alıntıdır...