Atatürkten bir anı...

27-02-2007

Gazi Çiftliğinde dolaşıp hava alırken oldukça yaşlı bir kadına rastladık. Atatürk attan inerek bu ihtiyar kadının yanına sokuldu.

— Merhaba nine

Kadın Ata’nın yüzüne bakarak hafif bir sesle;

— Merhaba dedi.

— Nereden gelip nereye gidiyorsun? Kadın söyle bir duralayıp,

— Neden sordun ki, dedi. Buraların sabisi misin? Yoksa bekçisi mi?

Paşa gülümsedi.

— Ne sahibiyim ne de bekçisiyim nine. Bu topraklar Türk milletinin malıdır. Buranın bekçisi de Türk milletinin kendisidir. Simdi nereden gelip nereye gittiğini söyleyecek misin? Kadın başını salladı.

— Tabii söyleyeceğim, ben Sincan’ın köylerindenim bey, otun güç bittiği, atin geç yetisdigi kavruk köylerinden birindeyim. Bizim mihtar bana bilet aldı trene bindirdi, kodum Angara'ya geldim.

— Muhtar niçin Ankara'ya gönderdi seni?

— Gazi Paşamızı görmem için. Başını pek ağrıttım da.... Benim iki oğlum gâvur harbinde şehit düştü. Memleketi gâvurdan kurtaran kişiyi bir kez görmeden ölmeyeyim diye hep dua ettim durdum. Rüyalarıma girdi Gazi Paşa. Bende gün demeyip mihtara anlatınca, o da bana bilet alıverip saldı .Angaraya, giceleyin geldimdi. Yolu neyi de bilemediğimden iste agsamdan belli böyle kendimi ordan oraya vurup duruyom bey.

— Senin Gazi Paşa’dan başka bir isteğin var mı? Kadının birden yüzü sertleşti.

— Tövbe de bey, tövbe de! Daha ne isteyebilirim ki... O bizim vatanimizi gurtardi. Bizi düşmanın elinden kurtardı. Şehitlerimizin
mezarlarını onlara çiğnetmedi daha ne isteyebilirim ondan? Onun sayesinde simdi istediğimiz gibi yaşıyoruz. Sunun bunun gâvur dölünün köpeği olmaktan onun sayesinde kurtulmadık mı? Buralara bir defa yüzünü görmek, ona sağol paşam! Demek için düştüm. Onu görmeden ölürsem gözlerim açık gidecek. Sen efendi bir adama benziyon, bana bir yardım ediver de Gazi Paşayı bulacağım yeri deyiver.

Atatürk'ün gözleri dolu dolu olmuştu, çok duygulandığı her halinden belliydi. Bana dönerek,

— Görüyorsun ya Gökçen, iste bu bizim insanimizdir... Benim köylüm, benim vefalı Türk anamdır bu.
Attan indim. Yaşlı kadının elini tuttum

— Anacığım dedim, sen gökte aradığını yerde buldun, rüyalarını süsleyen, seni buralara kadar koşturan Gazi Paşa yani Atatürk iste karşında duruyor.

Köylü kadın bu sözleri duyunca şaşkına döndü. Elindeki değneği yere fırlatıp, Atatürk'ün ellerine sarıldı. Görülecek bir manzaraydı bu. İkisi de ağlıyordu. İki Türk insani biri kurtarıcı, biri kurtarılan, ana oğul gibi sarmaş dolaş ağlıyorlardı. Yaşlı kadın belki on defa öptü Ata’nın ellerini. Ata da onun ellerini öptü. Sonra heybesinden küçük bir paket çıkarttı. Daha doğrusu beze sarılmış bir köy peyniri. Bunu Atatürk'e uzattı;

— Tek ineğimin sütünden kendi ellerimle yaptım Gazi Pasa, bunu sana hediye getirdim. Seversen gene yapıp getiririm.

Pasa hemen orada bezi açıp peyniri yedi. Çok beğendiğini söyledi. Sonra birlikte köşke kadar gittik. Oradakilere su emri verdi;

— “Bu anamızı alın burada iki gün konuk edin. Sonra köyüne götürün. Giderken de kendisine BENİM BÜTÇEMDEN üç inek verin armağanım olsun."

27-02-2007

gözlerim dolu dolu oldu

ona bir kere , onu çok özlediğimi ve de bir kere ona seni cok seviyorum demek icin neleri vermezdim

**halil** · 27-02-2007

paylaşım için teşekkürler

**eylül MELİSA** · 17-11-2007

bu anıyı okuyupta ağlmmk elde değil allhm genç nesillere atatürk gibi yürekli sevecen daha bir çok şeyde olmaları için yardım etsin hiç kimse olamaz da örnek alırlar inş
keşke şuan da olsaydı da onu nekadar çok sevdiğimizi minnet duyduğumuzu görseydi nekadar çok sevip özlediğimizi bilseydi