Sevmek

14-10-2006

Kişi sevdiğiyle olmak ister!.

Sevdiğinin hâliyle hâllenir… Sevgisi kadarıyla, onunla yaşar!.

Sevginin ne olduğunu tam olarak bilemediğimiz için, çoğunlukla, “beğeni” ile “sevgi”yi birbirine karıştırırız...

“Beğeni” yanında “sahip olma” arzusuyla açığa çıkar!.

Bir nesneden hoşlandığında, beğendiğin şeye sahip olmak ve üzerinde tasarruf edebilmek arzusuyla yaşarsın…

Bu tüm mahlûkatta çok yaygın bir duygudur!.

Kimi, beğendiğini cebine sokar; kimi beğendiğine tasma takıp yanında taşıyarak onunla hava atmak ister; kimi yakalayıp inine sürükler… Her mahlûk yaradılış fıtratına göre, beğendiği üzerinde tasarruf etmek ister.

“Sevmek” ise bundan çok farklıdır…

Sevince, yalnızca sevdiğin için yaşamak istersin!.

Yalnızca yanında olmak, yalnızca onun olmak, yalnızca onun zevk aldığıyla zevk alıp, sevmediğinden kaçmak istersin! Sevdiğin öylesine sarmıştır aklını, fikrini, ruhunu ki, her şey sana, onu hatırlatır; yanında iken bile onun içinde olmak istersin!… Yakınlık bile uzak gelir sana!…

Sen kaybolursun, sende; sevdiğin kalır yalnızca, beyninde!..

Onun bakışıyla bakar, onun değerlendirmesiyle değerlendirir, onun diliyle konuşmaya başlarsın!. Gözün ondan başkasını görmez, kulağın ondan başkasını duymaz, elin ondan başkasına uzanmaz olur!.

Her an sana sahip olmasını; varlığının, tasarrufunun her an üzerinde olmasını, her an seni kucaklamasını istersin!… Bedensel yakınlık bile, korkunç uzaklık gibi gelir sana; ve onunla tek bir beden, tek bir rûh, tek bir şuur olmayı dilersin!.

Sevgi, fıtratın müsait ise, sevdiğinde yok edesiye yakar seni; ve gün gelir kaşında-gözünde, yüzünde-dilinde sevdiğini görürler de, “sen o olmuşun” derler!

Beğenen sahip olmak ister…

Seven ise sevdiğinde yok olur; fedâ eder her şeyi sevdiği uğruna!.

Bazılarının da sevgi kokusu sürülür üstüne; “aşığım” sanır!. Ama sevdiği uğruna, fedâkârlık etmeye gelince sıra, o koku siliniverir üzerinden “kopamama” sabunuyla!.

Parasından kopamaz… Mevkiinden kopamaz… Yakınlarından kopamaz… İçinde yaşadığı ortamın güzelliklerinden kopamaz… “Etraf”tan kopamaz!.

Derken kusurlar belirmeye başlar sevdiğini sandığının üzerinde… Eksiklikler görmeye başlar, yetersizlikler görmeye başlar… Bunlar önce acıma duygusuna dönüştürür sevgisini; uzaktan acıyarak seyretmeye başlar… Sonra tatlı bir anıya dönüşür, sevgi sandığı duyguları!. Bu tecrübe gösterir ki, onun fıtratında sevgi programı yoktur!.. Beğeniyi, sevgi sanmıştır!..

Uzaklaşma ondan gelmemiş de, karşısındakinden gelmişse, bu defa “nefret”e döner “beğeni”; ondan intikam alma duygusu gelişir içinde; ve vicdanla intikam dalgaları arasında bir o yana bir bu yana sürüklenir durur; terkedilmişliğin, uzaklaşmanın, lâyık olmadığını yaşamanın sanısı içinde!..

Oysa yalnızca, fıtratında olmayan gerçek sevginin sonuçlarını yaşamaktadır!. Cüzdanı için, güzelliği-yakışıklılığı için, kendisine hoş gelen huyları için, mevkii-koltuğu için, ilmi için beğenmiştir; sevdiğini sanmış; sahip olamayınca da arzusuna erişememenin düş kırıklığı içinde kopmuş; yalnızca çıkarları doğrultusunda yaşamayı tercih etmiştir…

Seven ise göze almıştır kopmayı… Dışlanmayı… Paradan-puldan, nâmdan nişandan, dosttan akrabadan uzak kalmayı…

Fıtratından gelir sevgi!. Kulluğu sevmek üzeredir!. Onunla, sevmeyi yaşamak istediği için yaratmıştır onu Yaratan… O yüzden kopar anadan-babadan; dünyadan paradan!

Seven, karşılıksız sever!…

Beğenen karşılığını ister!.

Benim istediğim gibi yaşarsan seni boğarım sahip olduklarıma, der beğenen!..

Onun zaten fıtratında yoktur sevgi, bilmez aşkın ne olduğunu!.. Ne üzere yaratılmışsa, odur tüm meşgalesi… Karınca gibi çalışır; maymun gibi çiftleşir; aslan gibi yavrularına sahip çıkar… Ama pervane gibi sevemez!. Atamaz kendini ateşe!.

Sevgi sonunda yanmayı getirir!.. Beğeni ise sonunda kaçmayı!.

Beğenen mahlûkat çoğunluğuna göre, “sevgi” delilikten bir türdür!.. Anlamazlar onlar, sevdiği uğruna, etraf ne derse desin deyip, her şarta katlanmayı! Ve “delillik bu” derler

Beğenme bir tür “hobi”dir!… Bazen ömür boyu sürer, bazen bir kaçyıl, bazen bir kaç ay!..

Sevgi bir ömür boyudur!… Bitmez, tükenmez, bazen durulur, bazen coşar ama hiç gerilemez!.

İçinde, özünde hissedilip açığa çıkaramadığını karşısındakinde bulduğun anda onu sevmeye başlarsın... özünde sevgin kadardır karşısındakine aşkın!..

Çoğunlukla karşısındakinden, ondakinin yüzünü göstermesinden gelir sevgi insana!..

Bazen de özünden gösterir yüzünü O!… O zaman onlar için derler ki, “Allah’a âşık oldu”!..

“Kendine seçtikleri”dir sevenleri bir çehreden!… Özünden sevgiyi yaşayanlardır, “mukarreb”leri!…

Hünerlerini sergilemek için yaratmıştır herşeyi…

Sevmek için yaratmıştır sevilenleri!.

Gözlerinde seyretmek için gözleri olarak yaratmıştır “aşk”ı yaşattıklarını!..

Avam anlamaz ve bilmez bu aşkı!. Bunun aşk olduğunu!..

Oysa gerçek “aşk” O’nun ateşine pervane gibi atılıp; varlığını O’nda yitirip; O’nun “Bâki”liğini yaşattıklarıdır gerçek “âşık”lar!..

Özel bir fıtratla gelmişlerdir onlar, “âşık” olmak için!.. Yaşamları boyunca bir değer taşımamıştır dünya ve içindekiler!.. Parmaklarını bile kıpırdatmamışlardır dünya için!. “Allah de ötesinde bırak onları hevâlarıyla oyalansınlar” hitâbına mâruz kalmıştır programları; ve hücrelerine nüfûz etmiştir bu hitâp!..

Gerçek anlamıyla onlar “yaşarlar aşkı”; “Yaşar onlarda aşkı”; sever, acır, merhamet eder onlarda kullarına; çünkü bu sıfatlar için yaratmıştır onları!..

Var gel dostum, biz dönelim dünyamıza; bu masal gibi gelen sözler yeteri kadar ıslattı bizi!… Şimdi kurulanmak zamanı!.

Dönelim dünyamıza, koşalım, çalışalım, didinelim; insanları sevindirmek için onlara bir şeyler verelim; ve gönüllerini hoş etmek için güllâbicilik eyleyelim!..

Sonra da, bunları hep “Tanrı –pardon Allah- için yapıyoruz!” diyerek vicdanlarımızı tatmin edelim!..

Gönül “aşk” için yaratılmamışsa, neye yarar bunca demek!…

İyisi mi, “hobi” kabilinden “dinle ilgilenip”, günümüzü gün eylemek!.

14-10-2006

Ben gülü böyle sevmistim iste ama degerimi bilmedi bana dediki ben seninle oyun oynadim cani sagolsun ben onu yinede cok seviyorum karsilik beklemiyorum artik nereye kadar sürerse sürürsün onun hasretiyle geberiyim cani sagolsun askim ben seni cok seviyorum ya kimbilir nerelerdesin kiminlesin mutlumusun seni düsünmedigim biranim bile yok sevdigim icinde pisman degilim tek pismanligim sana vurdum elim kirilsaydida vurmasaydim sen benim askima layik degilsin sen daha iyilerine layiksin gülüm ben kendime ve sana söz verdim hep seni sevecegim nolursa olsun hep seni bekleyecegim olur ya bigün bana dönersin beni sevebilirsin insallah kapim sana herzaman acik telefondada dedim sana be gülüm imkansiz baskasini sevmem ben tek seni seviyorum sana asigim sana söz verdim be gülüm askinla ölsemde canin sagolsun

14-10-2006

hasann demek birkaç gündür seni yıkan öğrenmiş olduğun bu acı gerçekler.bunu söyleme cesareti gösterdiğin için helal olsun sana.aşkının büyüklüğünü birkez daha ıspatlamış oldun. sana bende bir yazı...
Aşk nedir ki derler çoğu zaman kalbe vurup geçen ufacık bir sancı gibidir. Deler geçer yüreğini acımasızca.Aşk bende denizin o saf berraklığını o kokusunu o rengini anımsatır. Hani insan nefessiz yaşayamaz ya işte bizlerde aşksız yapamayız aşksız bu dünyanın tadını doyamayız bazen söleyemezsin karşındakine onu sevdiğini aşk o zaman kemirir kalbini canın yanar ama ne çaredir ki aşk çoktan mahkum etmiş seni ,vurmuş çoktan demir kelepçeleri kalbine çıkaramazsın kalbinden söküp atamazsın umutsuzca yasarsın aşkını içinde bazende sölersin aşkını sevdiğine ya umutsuzca karşılık beklersin yada hep bakarsın gözlerine umarsın birgün onunda seni seviceğine hayal kurarsın yapayanlız o gecelerde.Bazende vardır ki aşk çok yaralar kalbini seversin ama vazgeçmek zorunda kalırsın unutmak çaresizce acı duyarsın onu her gördüğünde ağlarsın ama belli edemezsin kalbin buna izin vermez unutucam sanırsın elbet birgün ama kalbinde o aşkın yarası senle birlikte bir sır olana kadar yaşayacaktır.

ELBET BİRGÜN VURACAKSINIZ SEVDİĞİNİZİN KALBİNE KELEPÇENİN DİĞER EŞİNİ...

**love_nightmare** · 14-10-2006

bu sefqı çok kutsal bışıy kısaca ınsan sefdıqı oluyo saol hasan abım emeqine salık

+rep diom

15-10-2006

buyuk cesaret helal olsun + replık

**tubi** · 19-10-2006

sevmek adlı yazı "Ahmed Hulûsi " ya ait gerçekten çok güzel bir yazıdır...

teşekkürler

**--yagmur--** · 03-02-2007

Sevmek inanmaktir. Sevmek yasamaktir. Sevdigini kendisi gibi, kendisinden de cok duyumsamaktir.
Iki kalp, iki gonul yoktur sevgide. Tek bir kalp olunur, tek bir yurek olunur.
Sevmek paylasmaktir. Sevdigiyle kalbini bolusmektir . Sevmek, gucenmemektir.
Sevmek sevgililerin hicbir sozune uzulmemeyi ogrenmek demektir.
Sevgiliden gelen her hareketi ve her sozu kabullenmektir.Sevgili icin yasamaktir.
Onun eli, kolu, gozu, kalbi olmaktir.Gozyasi olmaktir, yagan yagmur olmaktir.
Bir sonbahar mevsiminin sari yapragi gibi yalniz olmaktir sevmek.Sevmek bir olmaktir.
Sevmek sevmesini bilmektir...

**harbikız** · 11-02-2007

sana bir şey söyleyeyim bi kere elini kaldırmışsın olabilir bazen insan sinirlerine hakim olamaz.Sakın üzülme ayrılık
acısı büyüktür bilirim.Oyun oynamışsa bu onun ayıbıdır.
seni böyle sırtından vurana kalbini açma ve sakın ondan
imtikam alma sonunda zararlı sen çıkarsın

12-02-2007

arkadaşa katılıorumm intikam sadece bizi yaralar we yıkar aynı zmnda tüm kötülüklerin başlanqıcıdır intikam alma duygusu her zmn derimm bize yapılan bi yanlış warsa unutmalıyıs silmeliyis kalbimizden we aklımızdan ne pahasına olursa olsun...affetmeliizz kin barındırmamalıızz çünkü yine bizi yıkar içimisde büyüttüüümüz kin

ayrıca h.q harbikıs düşüncen çok qüsell

**Savaş** · 17-02-2007

Sevgiden anlamayan insanları seveceğime sevgiye muhtaç hayvanları sevmeyi yeğlerim..

Sen ne kadar seversen sev senin sevgin karşındakinin anladığı kadardır!

**jerme** · 17-03-2007

sevgi,aşk...hepsi yalan...

en çok güvendiğin insan bile bi gün bırakıp gidecek seni

işte herşey böyle başladı

~~devri_alem345~~ · 17-03-2007

sevmek bazen uzaklarda olankarın özlemidir sevmek canını kanını ve hayatını vermektir sevmek güzeldir ama sevmek bazen nefrete dönüşebilir aynen benim gibi...