heybemde sakladığım suçlarım...

**BaLaRıSı** · 4 Hafta önce

“Eylül, malum ya,hüzün ve matem ayı”m.rauf
Farsçadan alınan hazan sonbahardan çok hüznü çağrıştırır.
Gurbeti yıkar adamın yüreğine
Yaşanmamış bir mevsim gibi.
Yüzümüzde alışkanlıklarımızın çizdiği resimler gibi
Kırışmış çizgiler,apansız ölüm habercileri
Dalından kopan yaprak hasta yüzüyle düşer arza
Rengi solar ya çiçeklerin
Feri çekilir gözlerimin
Eylül tüm ihtişamıyla hükmünü icra eder
Kanıma girer hüzün kuşatmaları
Ay ışığı çekilir
Perde-i gayb ötesine
Kızgın ve kırılgan sözlerle seslenir
Bahar bitti…son-bahar anla artık diye.
Yeri göğü inleten gazeller sustu birden
Lal oldu diller
Hava sislendi,kuşlarda dargın bana
Ne varsa önüme serildi işte
Heybemde sakladığım suçlarım.
Ne büyük bir günahkar mışım Allahım!
Kırk harami şiddetiyle arz deprendi
Sevdam eylüle özenir gibi
Hicran makamında ölümler sundu bana
Başı da güz sonuda güz hayatın anlasana…
Sükut-u hayale uğrayan kalbimde
Sevgilinin eylül neşideleri çınlıyor.
Bir dağlı böylece yanar dağlarbaşında
Ak-deniz gözlerinden geçerken leyli
Melal uyanır birden
Seyre daldığım kıyılardan.
Leyli..ibn-i kaysı öldürmen gerekiyor muydu?
Suyu yakuta döndüren bu hazan
Senle gelmesi gereklimiydi?
Bahar bildiğim mevsim son-baharmıy mış?